پيامبر اعظم

مطلب دوم: تمام انبياى الهى مقدمه ظهور و بروز نبوت پيامبر گرامى اسلام بوده‏اند، لذا تمام آنان موظف و مامور به انذار و بشارت مردم در جهت ‏بعثت اين وجود مقدس بوده‏اند، پيامبر اكرم خود فرموده‏اند:

«كنت اول الانبياء فى الخلق و آخرهم فى البعث (8)؛ من از جهت آفرينش در بين انبيا، نفر اول بودم و در مبعوث شدن خاتم و آخرين آنها هستم.»

و باز فرموده‏اند: «نحن الآخرون السابقون يوم القيامة (9)؛ ما كه در دنيا آخر از انبيا بوديم، روز قيامت ‏بر همه تقدم و پيشى داريم.»

و نيز فرموده‏اند: «آدم و من دونه تحت لوايى يوم القيامة (10)؛ تمام پيامبران در قيامت زير پرچم من هستند.»

از جهت مصداق خارجى مقام رسول از نبى عزيزتر است، چرا كه نبى فقط فرشته را در خواب مى‏بيند و احكام را از او مى‏گيرد ولى مامور به ابلاغ نيست، ولى رسول علاوه بر اين كه فرشته را مستقيما مى‏بيند مامور به ابلاغ تكاليف به مردم نيز هست. ضمن اين كه خود رسولان هم از نظر مقام و موقعيت در حد مساوى نبوده و بلكه بعضى به مقام امامت نيز نايل آمده‏اند.

از امام صادق عليه السلام نيز نقل است كه: «ما من نبى من ولد آدم الى محمد صلوات الله عليهم الا و هم تحت لواء محمد (11)؛ هيچ كدام از انبيا از فرزندان آدم عليه السلام تا حضرت محمد نيستند مگر اين كه زير لوا و پرچم حضرت باشند.»

آرى، تمام انبيا، در روز قيامت پشت‏ سر حضرت و تحت پرچم ايشانند، چرا كه آنان مقدمه و ايشان نتيجه‏اند. آنها درخت و ايشان ميوه و ثمره‏اند، و شريعت آنها برنامه‏هاى موقتى بوده است‏ براى تفهيم و تبيين قانون كلى اسلام كه توسط پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله تبليغ مى‏شده است.

اميرالمؤمنين عليه السلام چنين فرموده‏اند:

«بعث الله محمدا رسول الله صلي الله عليه و آله لانجاز عدته و تمام نبوته ماخوذا على النبيين ميثاقه (12)؛ خداوند سبحان براى وفاى به وعده خود و كامل كردن نبوتش، محمد رسول خويش را مبعوث ساخت در حالى كه از همه پيامبران [براى بشارت دادن به آمدنش] پيمان گرفته شده بود.»

....................................................

8) همان، ج‏1، ص‏61/ ابن كثير، سيره پيامبر، ج‏1، ص‏289 و 318.

9) ابن كثير، سيره پيامبر، ج‏1، ص‏319.

10) شهيد مرتضى مطهرى، ختم نبوت، به نقل از بحارالانوار.

11) شيخ عباس قمى، سفينة البحار، ج‏2، ص‏518، باب لام.

12) نهج البلاغه، خطبه اول.